คนดะวะฮฺ จึงเป็น "ปราชญ์" ที่ไม่มีวันเสาร์อาทิตย์ วันหยดพักผ่อนประจำปี มีความอดทนในทุกสภาพแห่งกาลเวลา กล้าที่จะเดินข้ามผ่านประตูแห่งความเหนื่อยยาก ทำงานด้วยพลังอันบริสุทธฺ์ ต้องการเพียงความอิสระ ความสงบ ชีวิตที่มีแต่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และแบ่งปัน เวลากลางวันเร่งรีบเข้าหามนุษย์ แต่พอยามดึกนั่งสงบนิ่ง ร้องขอต่ออัลลอฮฺตะอาลา

                         ปราชญ์เหล่านี้ เป็นเพียงชาวบ้านที่่แสนจะธรรมดา แต่พยายามขวนขวายหาความรู้ความเข้าใจในอิสลาม จนเป็นได้ทั้ง "นักคิด" และเป็น "มันสมอง" ให้แก่ชุมชน

                         และนี่คือ ต้นแบบแห่งการเตรียมความพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่การเป็นสังคมประชาคมอาเซียน อย่างเป็นรูปธรรมในปี 2558

มุมหนังสือมุสลิม
สำนักคิดคนขายเครา
www.konkaikao.com

รบกวนพี่ๆน้องๆที่เคารพน่ะคับ..ตอนนี้ผมอยากได้ข้อมูลเรื่องข้อมูลสถิติทางวิชาการต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่ม "ดะวะห์ " ไม่ทรายว่าต้องการติดต่อในช่องทางไหนได้บ้างครับ  เนื่องจาก กระผม ต้องการที่จัดรวบรวมข้อมูลทำ "วิทยานิพนธ์" เกี่ยวกับอาคารทางสถาปัตยกรรมหรือที่รองรับของกลุ่ม "ดะวะห์" ในอนาคต

               เนื่องจากกระผมเรียนทางด้าน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และผมมีความตั้งใจที่จะร่างแบบเกี่ยวกับกลุ่มงาน อาคาร ศาสนาอิสลาม ซึ่งส่วนหนึ่งกระผมเป็นคนที่ชอบงาน ออกดะวะห์ อยู่แล้ว ดั้งนั้น ผมเลยคิดว่าสักครั้งของการเรียนสถาปัตยกรรม ผมอยากจะพัฒนาเกียวกับงานทางด้านศาสนา หรือ ที่เรียกว่า สถาปัตยกรรมอิสลาม เพื่อที่จะศึกษาภายในตัวกระผมเอง และได้เพื่อแพร่ความรู้ให้แก่ผู้ที่สนใจในงาน ดะวะห์ และเข้าในแนวทางศาสนาอิสลามให้มากยิ่งขึ้น

  หมายเหตุ
             - กระผมต้องการผู้แหล่งข้อมูลต่างๆ
             - ต้องการสถานที่ข้อมูลที่สามารถ ที่จะให้คำปรึกษาได้
             - กระผม เป็นนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
             - ท่านใดที่สามารถจะให้คำปรึกษาได้ช่วยส่งเบอร์โทรศัพท์ที่ aaa-arc@hotmail.com


           สุดท้าย ขอขอบคุณไว้ล่วงหน้า หวังว่าพีๆ น้องๆสามารถให้คำปรึกษาได้

เชิญไปหาข้อมูลได้ที่มัรกัสมีนบุรี(มัสยิดอัลมะดานีย์) หลังละหมาดวันศุกร์ที่มัสยิดแก้วนิมิตร คลอง 1 ปทุมธานี มีพี่น้องจากที่นี่ไปมัรกัสมีนบุรีหลายท่าน คุณไปติดต่อนัดแนะกันก่อนก็ได้ ชอบออกดะอฺวะแต่ไม่รู้จักมัรกัส ผมรู้สึกแปลก ๆ     แปล่ง ๆ ชอบกล นะครับ แต่ไม่เป็นไร อินชาอัลลอฮฺ

ขออนุญาตวิจารณ์ครับ

งานดะวะห์ การเผยแพร่ ในยุคท่านนบี+ศอฮาบะฮ์ได้ดะวะห์ต่อกาเฟิรหรือคนที่ไม่ใช่อิสลามเท่านั้น  แต่สมัยนี้งานดะวะห์ ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

วิจารณ์

ในสมัยของท่านศาสดามุฮัมมัด(ซ็อลล็อลลอฮฺ อะลัยฮิ ว่าซัลลัม) คนส่วนใหญ่นั้นเป็นมุชริก(พวกที่นับถือสิ่งอื่นเป็นภาคีต่ออัลลอฮฺ)  ดังนั้นสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดในสมัยนั้นก็คือ การดะวะห์(เชิญชวน)พวกมุชริกและกาเฟรฺ(พวกที่ปฏิเสธอัลลอฮฺ)เข้ารับอิสลาม  และมุสลิมในสมัยนั้น"อีหม่าน"ของเขานั้นเข้มแข็งมาก

เมื่อยุคสมัย กาลเวลาเปลี่ยนไป สภาพสังคมการเป็นอยู่ของมุสลิมก็เปลี่ยนไป มุสลิมบางคนต้องย้ายถิ่นฐาน รกรากออกไปยังเมืองต่าง ๆ บางแห่งไม่มีบาแล ไม่มีมัสยิด  ต้อง"โดดเดี่ยวจากสังคมมุสลิม"

หากเขา(มุสลิมเหล่าหรือคนนั้น)เข้มแข็ง  แน่นอน เขาก็จะยืนหยัดอยู่ในอิสลามได้

แต่...ไม่มีหลักประกันใด ๆ หาก ว่า...ลูกหลานของเขาเหล่านั้น จะเข้มแข็งเหมือนพวกเขา

ท่านเชื่อหรือไม่??  ในความเป็นจริง...มีลูกหลานมุสลิมดังกล่าว(หมายถีงผู้ตั้งรกรากห่างไกล สังคมมุสลิม) จำนวนมาก...ไม่รู้อิสลาม อ่านกุรอานไม่เป็น  ละหมาดไม่ได้ บางคนถึงกับตกศาสนา(มุรตัด)

ดังนั้นหากเราจะให้อิสลามกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิม  ก็คือ...การทำให้มุสลิม(เหล่านั้น)กลับมามีอีหม่านและอามั้ลเหมือนเดิม  เข้าใจหลักการของอิสลาม ไม่ออกนอกลู่นอกทาง

พวกเขาเหล่านั้นคือ...ทรัพยากรอันมีคุณค่ายิ่งในอิสลามในยุคสมัยนี้

คนเหล่านั้น"ส่วนใหญ่จะเข้าใจอิสลามในทันที"  เมื่อญามาอัต ดะวะห์ ตับลีฆ เข้าไปเชิญชวนพวกเขา

เมื่อมุสลิมเข้มแข็ง  เป็นปึกเป็นแผ่นมากขึ้น  เราก็จะกลับมายิ่งใหญ่ดังเช่นในอดีตที่ผ่านมา อินชาอัลลอฮฺ

ในตรงกันข้ามกับการการดะวะห์กาเฟรุ  คนเหล่านั้นส่วนใหญ่...ไม่เข้าใจอิสลาม   (ส่วนใหญ่หรือเกือบทั้งหมด)ไม่เข้าใจอิสลามในทันที เหมือนกับมุสลิมกล่มดังกล่าว (อินชาอัลลอฮฺ ฮิดายัตนั้นมาจากอัลลอฮฺ ซ.บ.)

ถึงแม้ว่าทั้งการดะวะห์กาเฟรฺและมุสลิมกลุ่มดังกล่าว จะมีความจำเป็นและเป็นหน้าที่ของมุสลิมทุก ๆ คน  แต่...หากเราจะมองถึงการเกิดประโยชน์หรือประสิทธิผลสูงสุด ต่อสังคมอิสลามในปัจจุบัน  การดะวะห์มุสลิมด้วยกันจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำเป็นอย่างแรก ส่วนการดะวะห์กาเฟรฺจึงเป็นเรื่องที่รองลงมาครับ

...................................................

ส่วนเรื่องการศึกษาอัลอิสลามตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ต้องไปตามที่ต่างๆเพราะความรู้มีมากมายไม่ว่าใดก็มีกระทั่งอินเตอร์เน็ตยังมีเลย พอหอมคอ

วิจารณ์

เจ้าของกระทู้ยังเข้าใจในเรื่อง"โอกาสของการศึกษาอิสลาม"ยังไม่ถูกต้องครับ  ความรู้อิสลามไม่ได้มีในทุก ๆ ที่  อย่างเช่น ในป่า ในเขา ในถิ่นทุระกันดาร ฯ

ทั้งความรู้บางอย่างไม่สามารถเรียนรู้ได้จากการศึกษาเอาเอง อย่างเช่นการ อ่านในอินเตอร์เนต   อย่างเช่น  การละหมาด  การอ่านออกเสียง(ตัจวีด)กุรอ่านให้ถูกต้อง  อย่างนี้เป็นต้น 

ต้องไปละหมาดแล้ว เท่านี้ก่อนครับ  ลองย้อนกลับไปอ่านข้อวิจารณ์ข้างต้นแล้วจะเห็นภาพได้ชัดเจนมากขึ้นครับ

ผมเชื่อว่า...ปัจจุบันมีกลุ่มญามาอัตดะวะห์ ตับลีฆ เป็นเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น ที่สามารถ"เติมเต็ม" ให้กับพี่น้องของเราที่อยู่ในถิ่นทุรกันดารหรือห่างไกลสังคมมุสลิมเหล่านั้นได้

บางแห่งเป็นชุมชนมุสลิมก็จริงอยู่  แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวในงานศาสนา ไม่มีการเยี่ยมเยียน เชื่อมโยงกัน สุดท้ายอามั้ลศาสนาในมุเก่มนั้นก็จืดจางหรือหายไป

ตัวอย่างเช่น วันนี้ผมได้ฟังเทปบรรยายศาสนธรรมของท่านอาจารย์อิสมาแอล(ครูแอ) วิสุทธิปราณี (ท่านกลับไปสู่ความเมตตาของอัลลอฮฺ ซ.บ.แล้ว) บอกว่า...ครั้งหนึ่งท่านเคยไปพบหมู่บ้านที่ในเดือนรอมฎอนแท้ ๆ ยังมีการหุงหาอาหาร อย่างกับไม่ใช่รอมฎอน (ท่านเล่าว่าอย่างนั้น)

เหล่านี้คือ...ความจริงที่น่าเจ็บปวด ที่พวกเราบางคนนั้นไม่เคยรับรู้

ไม่มีเทคโนโลยีใด ๆ ไม่ว่าจะเป็น...โทรทัศน์  โทรศัพท์หรืออินเตอร์เนตที่จะเปลี่ยนแปลงพวกเขาได้  นอกจาก...การสร้างบรรยากาศ การปฎิบัติอามั้ลให้เกิดขึ้นในบ้านของพวกเขา ในหมู่บ้าน(มุเก่ม)ของพวกเขา

เช่นนี้แล้ว...ท่านว่า...แล้วใครกันเล่า??ที่จะอดทนและเสียสละตนเองไปในวิธีทางของอัลลอฮฺ  เฉกเช่นกับกลุ่มคนเหล่านี้...ญะมาอัตดะวะห์  ตับลีฆ

ขอยกตัวอย่างอีกเรื่อง...อันนี้น่าสะเทือนใจมาก

เป็นเรื่องเล่าจากกลุ่มพี่น้องญะมาอัต ดะวะห์ ตับลีฆ

เมื่อครั้งไปเยี่ยมเยียนพี่น้อง ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง(ติดชายทะเล)  ได้พบกับคน ๆ หนึ่งและได้สนทนาพี่น้องญะมาอัต ดะวะห์ ตับลีฆ ทำนองนี้ครับ

คน ๆ นั้น : พวกท่านเป็นใคร??  และมาทำอะไรกัน??

ญะมาอัต :  พวกเราเป็นมุสลิมและเป็นญะมาอัตมาจาก...  เพื่อมาเยี่ยมเยียน เชื่อมโยงพี่น้องของเรา

คน ๆ  นั้น : หากพวกท่านมาเร็วกว่านี้  พวกเราคงจะไม่เปลี่ยนศาสนาไปจากศาสนาของบรรพบุรุษของเรา

ญามาอัต : ศาสนาอะไร??

คน ๆ นั้น : อิสลาม   เมื่อก่อนหมู่บ้านของพวกเรานับถืออิสลาม  แต่...ไม่มีใครมาเหลียวแลพวกเรา จนมิชชั่นนารีเข้ามา พวกเราจึงเปลี่ยนศาสนา

......................................................

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....เพียงแค่...เทคโนโลยีหรือโรงเรียนสอนศาสนา  นั้นยังไม่เพียงพอ  หากพี่น้องมุสลิมขาดการเชื่อมโยงระหว่างกันและกัน

อัลลอฮฺ(ซ.บ.)ทรงเผยในกุรอานว่า....อัลลอฮฺมิได้ทรงเป็นผู้เปลี่ยนแปลงความกรุณาใดๆที่พระองค์ทรงประทานมันแก่กลุ่มชนหนึ่งกลุ่มชนใด จนกว่าพวกเขาจะได้เปลี่ยนแปลงสิ่งที่อยู่ในตัวของพวกเขาเอง

แล้วใครกันหล่ะ??ที่จะอาสาไปนำพวกเขากลับเข้ามา...สู่อัลอิสลาม  ถ้าไม่ใช่...มุสลิมด้วยกัน??

                         องค์ประกอบแห่งการเสียสละ ได้แก่เรือนร่าง เวลา และทรัพย์สิน 
                          หลากหลายผู้คน ต่างเข้าสู่รูปแบบการฝึกฝนตนเอง เพื่อที่จะเป็นผู้เสียสละ จะได้ยังประโยชน์ให้แก่ตนเองและคนอื่น ด้วยกับการออกไปเข้าค่ายชีวิตในรูปดะวะฮฺ ตับลีฆ โปรแกรม ซึ่งจะทำให้เขาสามารถใช้องค์ประกอบแห่งการเสียสละได้อย่างเต็มที่ จนติดเป็นนิสัย
                          ชุมชนใดที่มีคนเสียสละทั้งเรือนร่าง เวลา และทรัพย์สิน ชุมชนนั้นจะเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งแวดล้อมแห่งอิสลาม ที่มีมัสยิดเป็นศูนย์กลาง สร้างความเข้มแข็งให้ชุมชนอย่างยั่งยืน
                           อิสลามมี่เครืองไม้เครื่องมือแห่งการพัฒนาทรัพยากรบุคลากรมนุษย์ งานดะวะฮฺ ตับลีฆ โปรแกรม ถือเป็นเครื่องมือที่ทรงประสิทธิภาพสร้างประสิทธิผลได้อย่างดีมีมาตราฐาน ใช้ต้นทุนต่ำ และสอดคล้องกับการพัฒนา แต่น่าเสียดาย ที่ผู้รู้และผู้ที่ใด้ชื่อว่าเป็นผู้มีปัญญา ต่างมองข้ามในสิ่งที่เรียบง่ายของอิสลาม